Wieczór nadchodził powoli, jakby nie był pewien, czy ma prawo zakłócić doskonałość tego popołudnia. Na jednej z karaibskich plaż, gdzie ląd zdawał się być jedynie chwilowym kaprysem oceanu, palmy pochylały się ku wodzie, prowadząc z wiatrem jakąś odwieczną rozmowę, której człowiek nigdy nie nauczył się rozumieć. Ich ciemne korony miotały
Coś srebrnego dzieje się w chmur dali. Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list. Myśmy długo na siebie czekali. Jaki ruch w niebiosach! Słyszysz burzy świst? Ty masz duszę gwiezdną i rozrzutną. Czy pamietasz pośpiech pomieszanych tchnień? Szczęście przyszło. Czemuż nam tak smutno, Że przed jego blaskiem uchodzimy w cień?
kiedy łysieją ranne godziny obracam sie a w moim śnie czerwone słońce pływa na wodzie bliziutko malutkie jak piłka...
People don't want truth. They want comfort dressed as truth. Reality is too heavy for most people to carry so they borrow illusions, soft dreams, sweet lies and call it happiness.
Niektóre złośliwości nie ranią, niektóre objęcia nie otulają, niektóre uśmiechy nie rozweselają, a czasem dłoń na dłoni nie oznacza niczego...
Last night summer seemed unwilling to end. It lingered over the streets in that warm, suspended way certain evenings have, as though the day had forgotten its obligation to disappear. The light outside the windows of Suzette’s was thinning slowly, reluctantly, while Eva and I sat over dinner and
Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz, Ale w innym sadzie, w innym lesie - Może by inaczej zaszumiał nam las Wydłużony mgłami na bezkresie.... Może innych kwiatów wśród zieleni bruzd Jęłyby się dłonie dreszczem czynne - Może by upadły z niedomyślnych ust Jakieś inne słowa - jakieś inne... Może by i słońce zniewoliło
Nastała era niedouków. Epoka ludzi, którzy nie odróżniają : bynajmniej od przynajmniej, którzy piszą napewno, mówią poszłem, włanczam i są z tego dumni. Oni byli zawsze, owszem, ale dawniej się przynajmniej tego wstydzili. A dziś? Dziś są wszędzie. Niedouki stali się modni. Bezrefleksyjni influencerzy, celebryci, którzy nie potrafią złożyć poprawnie dwóch
It was one of those rare cold days in Miami, the kind that made people walk around town covered in blankets as they often don’t even own clothes that can handle thirty degrees northerly wind. Mike and I were driving back home, country music playing like it usually does
Don’t take life too seriously — none of us are getting out of it alive anyway. We act like every opinion we hold is a permanent truth, when in reality we’re all just guessing our way through a world that changes its rules every day. The moment you stop
Za kilka dni wieczorna podróż przez Polskę będzie przypominała baśń albo sen. W ciemnościach zapłoną ognie. Na wzgórzach, poza granicami miast, na czarnych pustkowiach, zawieszone w otchłaniach nocy niczym migotliwe latające dywany, niczym ogniste fatamorgany, błędne zjawy utkane ze złotych, czerwonych i zielonych płomyków ożyją cmentarze. Nad tymi największymi podniosą
What people say about me is none of my business. I am who I am and do what I do. I expect nothing and accept everything. And that makes life easier. We live in a world where funerals are more important than the deceased, wedding is more important than love,